کمتر از یک سال از رونمایی تنها وسیله نقلیه مناسب‌سازی‌شده برای جابه‌جایی معلولان در کاشان نگذشته است؛ اما حالا نه از آن ون خبری هست و نه از خدماتی که قرار بود به معلولان ارائه دهد.

مالک خصوصی این ون می‌گوید به دلیل عمل نکردن شهرداری به تعهداتش، تجهیزات مناسب‌سازی را از روی خودرو کنار گذاشته و آن را فروخته است؛ خودرویی که قرار بود بخشی از مشکل جابه‌جایی معلولان کاشان را حل کند.

محمودیان، مالک ون، که صرفاً به دلیل مشکلاتی که برای پدربزرگش در جابه‌جایی ایجاد شده بود، وارد این کار شده بود، وسیله نقلیه خود را برای جابه‌جایی معلولان مناسب‌سازی کرد.

او می‌گوید با توجه به مشکلات و هزینه‌های این کار، قرار شد شهرداری از این طرح حمایت کند؛ حمایتی که به گفته او تنها تا زمان برگزاری مراسم رونمایی ادامه داشت.

محمودیان می‌گوید: «همین که برنامه رونمایی انجام شد و عکس و فیلم‌ها گرفته شد، دیگر حمایتی صورت نگرفت.»

او معتقد است اگر اندکی حمایت از این کار می‌شد، حاضر بود به فعالیت خود ادامه دهد؛ اما نبود حمایت باعث شد تجهیزات مناسب‌سازی را کنار بگذارد و ون را بفروشد.

یک ون هست، راننده نیست!

پیگیری موضوع از سوی رئیس کمیسیون خدمت شهری شورای اسلامی شهر کاشان اما روایت دیگری را نشان می‌دهد. به گفته وی، سازمان حمل‌ونقل بار و مسافر شهرداری حاضر است یک دستگاه ون را برای جابه‌جایی معلولان اختصاص دهد، اما تأمین راننده بر عهده اداره بهزیستی کاشان خواهد بود.

او می‌گوید این موضوع در حال پیگیری است تا با مشارکت سازمان بهزیستی کاشان، امکان ارائه این خدمت فراهم شود.

در سوی دیگر، رئیس اداره بهزیستی کاشان معتقد است اساساً مسئولیت جابه‌جایی معلولان طبق قانون جامع حمایت از حقوق معلولان بر عهده شهرداری‌هاست؛ همان خدمتی که به گفته او در شهرهایی مانند تهران، اصفهان و قم نیز ارائه می‌شود.

به گفته وی، جلسات متعددی برای حل این موضوع برگزار و حتی تصمیماتی نیز اتخاذ شده است، اما مشکل اصلی اینجاست که مصوبات به مرحله اجرا نمی‌رسند: «ما دائم جلسه می‌گذاریم و این موضوع تصویب می‌شود، ولی اجرا نمی‌شود.»

خیر هست، ون هم هست؛ اما معلولان همچنان مانده‌اند

در این میان، بخش دیگری از ماجرا به ظرفیت خیران بازمی‌گردد.

محمودیان می‌گوید یک خیر، مبلغ دو میلیارد تومان در اختیار مؤسسه نیکوکاری کاشانه مهر کاشان قرار داده بود تا برای این حوزه هزینه شود.

او می‌گوید با وجود مشورتی که به مؤسسه داده شده بود، به جای خرید ون، دو دستگاه مینی‌بوس خریداری و مناسب‌سازی شد؛ خودروهایی که به گفته او به دلیل ابعاد و نوع طراحی، چابکی لازم برای ورود به محدوده شهری و کوچه‌های بافت را برای جابه‌جایی معلولان ندارند.

برای بررسی این بخش از موضوع با مدیرعامل مؤسسه نیکوکاری کاشانه مهر کاشان تماس گرفتیم، اما موفق به گفت‌وگو با ایشان نشدیم.

محمودیان همچنین می‌گوید برای دریافت حمایت به فرماندار کاشان مراجعه کرده است. به گفته او، فرماندار پس از شنیدن موضوع و استقبال از ایده، وی را به نماینده معرفی کرد و نماینده نیز ضمن تشویق او به ادامه این کار، برای دریافت وام ۵۰ میلیون تومانی با نرخ ۲۴ درصد او را به بانک معرفی کرد؛ وامی که به گفته محمودیان، هزینه خرید تنها یک حلقه لاستیک ون را تأمین می‌کرد.

معلولان؛ گرفتار میان جلسه، مصوبه و وعده

آنچه از کنار هم گذاشتن این روایت‌ها به دست می‌آید، شاید عجیب‌تر از نبود یک ون برای معلولان باشد.

کاشان خیر برای حمایت دارد، شهرداری آمادگی اختصاص وسیله نقلیه دارد و حتی فردی با انگیزه شخصی برای ارائه این خدمت وجود داشته است ؛ اما با وجود همه این ظرفیت‌ها، هنوز یک سازوکار پایدار برای جابه‌جایی معلولان در شهر شکل نگرفته است.

نتیجه این بلاتکلیفی را اما نه در جلسه‌ها و مصوبه‌ها، بلکه باید در زندگی روزمره معلولان جست‌وجو کرد؛ افرادی که برای انجام ساده‌ترین نیازهای درمانی، خدماتی، آموزشی، رفاهی و حتی امور روزمره خود، با مشکل جابه‌جایی در شهر مواجه‌اند.

مسئله شاید در ظاهر فقط یک ون باشد؛ اما برای معلولی که امکان استفاده از حمل‌ونقل عادی شهر را ندارد، همین یک ون می‌تواند تفاوت میان «امکان حضور در شهر» و «خانه‌نشینی» باشد.